Thomas, 11 augustus 2010
Saudi Arabië , Dhahran 41°

Apocalyptisch, Ecliptisch, Grandioos en Hels

Nog 3 dagen en mijn avontuur in saudi arabie zit erop. Samengevat zeggen de woorden van de titel alles over mijn ervaring hier en dit geldt helemaal voor de afgelopen maand. Men zegt weleens de laatste lootjes wegen het zwaarst of de eerste 80% gaan is net zo moeilijk als de laatste 20% en ik kan zeggen dat ik deze wijsheden aan den lijven heb ondervonden.

De laatste keer schreef ik over het feit dat het asfalt gestopt was, niet lang na mijn verslag kwam seder naar mij toe dat ze alles geregeld hadden: een nieuwe asfalt leverancier, een nieuwe asfalt legger en geld/bereidheid om er alles volgens onze specificaties te laten verlopen. Na gesprekken met de klant bleek dat hij nog zijn twijfels had of dit bedrijf de taxiways mocht gaan doen maar gaf zijn toestemming om te beginnen op de service road en daarna de final beslissing te maken. Dit was natuurlijk jammer maar goed nieuws dat, als we het begin goed deden, het vertrouwen konden krijgen van de klant en misschien toch nog op tijd klaar konden zijn. Helaas was dit nog maar het begin.

Even voor info, de service road is 3,6 km lang en daar moest al het asfalt af, nieuwe ondergrond en nieuw asfalt wat de weg 2 meter breder zou maken. Om in documentatie naar verschillende plekken langs deze weg te kunnen refereren hebben we de hele weg opgedeeld in stations (station 0+000 tot 3+600). Voor een asfalt weg, heb je eerst een goede ondergrond nodig, daar spuit je een coat op zodat de grond een soort “slecht asfalt” wordt en vervolgens leg je je asfalt op die harde grondlaag met coat. Een aantal maanden geleden heeft Seder zonder onze toestemming die coat op station 0+000 tot 0+700 gespoten (700 meter dus), dit heeft natuurlijk nogal wat voeten in de aarde gehad maar na wat overleg werd er afgesproken dat seder de weg zou repareren en dan zouden wij het accepteren. Repareren hield voor hun in (bleek later) schoonspuiten, plekken waar de coat van ellende uit elkaar viel weghalen en dan nieuwe coat neerleggen. Terug naar afgelopen maand, we hebben net gehoord dat alles goed komt en dat seder wil beginnen met asfalt leggen. Natuurlijk willen ze beginnen bij station 0+000 dus ik wordt naar dat gedeelte gevraagd om te checken of ze kunnen beginnen. Dat is het eerste moment dat zij zeggen “wij zijn klaar met repareren kan je checken” en ik kom er achter wat hun reparatie methode is. Reparatie voor dit soort wegen is dat je eerst met zo’n stalen roller eroverheen rijd, dan breekt de coat waar het niet goed is en dan kan je daar herstelwerkzaamheden doen. Toen kwam dus eerst de discussie wat de goede repratie methode was, want zij vonden dat als ze erover heen gingen met zo’n roller alles kapot zou gaan. Dat klopte ook want die hele weg was niet goed gedaan ander hadden wij het spuiten in de eerste plaats al goedgekeurd. Toen kwam de discussie hoe ik zoiets kon zeggen terwijl de coat-spuit truck al klaarstond (opgewarmd en al alleen nog maar wachtend op onze go), dat ik het werk liet stagneren en dat “we” zo nooit het werk af konden krijgen. Uiteindelijk zijn we gaan kijken naar station 0+700 tot 1+200, waar dus nog geen coat op zat. Het probleem met dit stuk was dat het 7 weken niet onderhouden was en dus erg droog (lees woestijn droog) nu hadden ze wel wat water erop gegooid maar niet genoeg. Uiteindelijk heb ik besloten om het toe te laten en natuurlijk wouden ze dat gelijk op papier hebben, dus toen heb ik er nog bijgezet dat ze wel eerst meer moesten wateren (ja je wordt wel zo sneaky) want natuurlijk doen ze dat niet. Helaas moest ik precies de dag erna weg maar ik hoorde dat ze de dag erna asfalt waren gaan leggen. Dit was wederom natuurlijk goed nieuws want we begonnen weer te bewegen. In ieder geval zolang ik er niet was.

Toen ik terugkwam werd helaas het beetje positieve gevoel wat ik had alweer de grond ingedrukt. Toen ik ging kijken naar het gelegde asfalt was dat zo slecht dat zelfs een kind van 3 aan zijn vader zou vragen “papa, hoort dat zo???” ook kwam ik erachter dat ze niet tot de afgesproken 1+200 hadden gespoten maar nog 400 meter extra. Natuurlijk was dit ook opgemerkt door onze klant. Wat volgde waren 5 hele vervelende dagen met gesprekken, briefen van majooren, kolonels en luitenand kolonels, tegenvallers van Seder die nog meer gewoon doorgaat en blijft ontkennen. Ik had foto’s gemaakt van een aantal problemen, komt Seder naar me toe “waarom heb je alleen foto’s gemaakt van de slecht dingen”. Ik geloof niet dat ik iemand in Nederland moet uitleggen waarom er alleen “slechte” foto’s waren gemaakt. Al met al gaven die gesprekken en brieven en mailtjes over een weer wel aan hoe makkelijk iemand onwaarheden kan vertellen en hoe vervelend het is om die ieder keer weer te moeten tegenspreken met papier en foto’s die duidelijk het tegendeel bewijzen en leiden dit alles tot een besluit van ons management, namelijk dat wij alles behalve de mess hall overnemen en zelf gaan doen of zelf het contract afsluiten met een grondboer of asfaltman. Eindelijk vrijheid van seder.

Natuurlijk is dit maar een halve oplossing en is het veel makkelijker om zoiets te zeggen en te schrijven dan ineens tot uitvoering te brengen. Zo heb je namelijk te maken met grondboeren en asfaltmannen die nu al met seder hebben gewerkt, dus er contact tussen hun is, en seder die er baat bij heeft om ons te laten falen (daar mogelijk zelfs geld voor over hebben). Ook heb je het probleem dat seder wel materialen op site heeft of die al besteld, als je dan zelf gaat kopen en hun bestelling komt op site krijg je je geld natuurlijk nooit terug en natuurlijk moeten wij wel manpower hebben om iets te kunnen realiseren. Maar dit is nu allemaal voor Steve en Gerrit om optelossen want ik heb afscheid genomen, ook dat ging niet makkelijk.

Mijn afscheid begon nog de vorige maand, toen ben ik namelijk met Tom en Gerrit uit eten geweest in Bahrein. Tom ging namelijk op vakantie en die kwam na de 14de pas terug dus die zou ik niet meer zien. We hebben heerlijk biefstukjes in traders vic gegeten (wat wel een beetje de high society club van Bahrein is) en we hebben er een super leuke avond van gemaakt. De avond kreeg wel een klein deukje toen we er achter kwamen dat ons gasthuis vol zat met Filippijnen maar dat mocht uiteindelijk de pret niet drukken. Het volgende afscheid was in Al-Jouf. Ik had namelijk een braai geregeld voor de filipijnen en de cleaners. Erg lekker gegeten en bijna iedereen heeft me in de dagen erna voor bedankt. Vervolgens was het woensdag avond, die begon zoals wel vaker met een potje pool en eindigde om 6 uur ’s ochtends. Natuurlijk werdt er veel gepraat en nogmaals een poging gedaan om mij in al-jouf te laten blijven. Ik moet zeggen dat ik mij vaak calvanistisch opstel en vind dat je gewoon je werk moet doen, maar als iemand tegen je zegt dat hij bijna cart blanche heeft gekregen om jouw hier te houden doet dat toch wel wat met je. Maar zelfs dat maakte het niet zo moeilijk voor me als deze twee kerels zelf. Je moet begrijpen dat Steve en Gerrit 2 bouwmannen zijn, begonnen als monteur en elektricien en door hard werken opgegroeid tot een management functies, hebben de hele wereld rondgezworven en van alles gezien maar ook van alles gelaten. Dit zijn mannen die zeggen wat ze vinden en als je dat niet aanstaat dan is dat jouw probleem. Als twee van die kerels tegenover je zitten en zeggen “thomas, we hebben je nodig, jij krijgt dingen voor elkaar een weet dingen die wij niet kunnen. Wij bluffen veel maar jij kan het ook daadwerkelijk onderbouwen. Alsjeblief voor het werk, voor de naam van het bedrijf en voor ons blijf hier en zeg maar wat je wilt hebben” dan raakt je dat en kan je dat alleen maar opnemen, meenemen en van genieten. Helaas zorgt dit er ook voor dat je gaat twijfelen aan keuzen die je maakt en redenen die op het ene moment heel normaal vond zijn ineens niet meer zo normaal. Helaas gebeurde dit niet een keer maar was het afgelopen maandag weer raak (zowel in gesprekstof als in tijd). Uiteindelijk ben ik bij mijn oorspronkelijke keuze gebleven en heb ik wel een paar prachtige avonden gehad. Moet ik er wel bijzeggen dat ik de donderdag erna de hele dag doelloos op de bank heb gehangen van de kater en ik afgelopen dinsdag bijna mijn vlucht heb gemist omdat ik de wekker na een uurtje slapen toch heb uitgedrukt(stom ik weet).

Nu zit ik weer in Dhahran, al me spulletjes in koffers en eigenlijk te wachten op de vlucht terug naar Nederland. Ik ben weg uit Al-jouf, mijn hoofdbasis en er is niets wat ik hier nog kan doen. Behalve weer zo’n ellenlang verhaal schrijven dan. Gister heb ik nog wat souvenir shoppen gedaan en ben ik ’s avonds uit eten geweest met Andre en Ivo, erg lekker bij een pasta fastfood restautrant. Nog grappig om te vertellen is misschien dat Andre opeens na het eten verteld dat hij nog ff wilde kijke of “the Bar” nog open was. Voor de beeldvorming: je rijd naar een compound met een dicht hek, hek gaat open en er staat een saudische bewaker, je zegt tegen hem “good evening i’m coming for jasmin” en je wordt binnengelaten, vervolgens rij je naar een huis, doe je gekochte sleutel in de deur en maak hem open, je komt dan in een ruimte met nog een deur, waar een bel en een camera bij staan, je drukt op de bel wacht even en als de deur opengaat sta je ineens in een bruine kroeg zoals je die over heel de wereld hebt, met tafeltjes en stoelen, tv, een bar met tap enz. Het mooiste is nog dat het gerund wordt door een soediesche. Na een paar biertjes zijn we toch maar weer naar huis gegaan omdat het oude dronken expat gehalte toch iets aan de hoge kant was.
Vanavond zou ik bij een van die dronke expats een braai gaan doen en zijn bier proeven, maar helaas gaat dat niet meer door. Nog 3 dagjes en 2 nachtjes en dan is het avontuur weer over. Ik zou het zo weer doen.

Bedankt voor het lezen en voor jullie reacties, en nu is het niet tot Skypes maar

Groetjes, cheers, kus en tot straks

Thomas

Met HalloBuitenland.nl kun je Thomas in Saudi Arabië echt goedkoop bellen!